Arie Twigt #4

Blog Arie Twigt - Arie Twigt #4

Een onverwachtse prijs in de vakantie!

Dag allemaal,

Mijn eerste blogpost van het nieuwe jaar en daarom wil ik jullie nog even veel geluk en gezondheid wensen voor 2018. Net als de meeste van jullie had ik ook even een paar daagjes vrij en genoot ik van de feestdagen bij mijn ouders in Katwijk.

Maar in mijn vakantie was het niet alleen maar lekker eten. Samen met mijn broertje en nog twee teamgenoten hebben we meegedaan aan het 3x3 Streetball Masters toernooi in Nieuwegein. Aan dit 3-tegen-3 toernooi deden in totaal 5 teams mee. Er zaten goede speelsters tussen uit het nationale damesteam, maar ook waren er een aantal basketballers helemaal uit Duitsland gekomen! Het niveau van het toernooi lag dus erg hoog, maar met ons ‘vriendenteam’ gingen we het toernooi in zonder grote verwachtingen.

De eerste wedstrijd was tegen het damesteam. Mariska en Bo zijn twee goede speelsters die ik ken omdat we wel eens met elkaar trainen op Papendal. Die wedstrijd wonnen we net van de meiden en wat baalden ze ervan! ‘’We zien elkaar wel in de finale’’, zeiden we tegen elkaar, haha.

We hadden niet echt een topteam met alleen maar Eredivisiespelers. ‘’Screenen’’, was daarom ons geheim. Door iemand te screenen, kan diegene met zijn rolstoel niet langs je heen. De ene speler blockt de andere speler, waardoor er ruimte vrij komt. Je mag natuurlijk niet hard beuken, maar er mag wel contact gemaakt worden.

De volgende wedstrijd was tegen de Duitsers, maar hun hebben we eigenlijk wel een beetje ingemaakt. Het kostte niet veel moeite. Daarna volgden de Tukkers, waar we net van wonnen. Drie wedstrijden gespeeld, drie gewonnen, we waren op de goede weg!

De laatste wedstrijd speelden we tegen twee Friezen en iemand uit Utrecht. Die jongen uit Utrecht zit ook op Papendal en is erg goed. Als we die wedstrijd zouden winnen, dan gingen we naar de finale. We speelden opnieuw een goede wedstrijd. 3x3 is iets zwaarder dan 5x5. Het is iets fysieker en we mochten heel veel. De scheidsrechters hadden nog nooit rolstoelbasketbal gefloten en zij lieten veel toe. De wielen van de rolstoel staan schuin en soms kan je stiekem iemand omgooien. Daar zijn namelijk trucjes voor. ‘’De volgende keer mag je hem onderuit halen, Gert!’’, zei ik tegen mijn broertje. Gert deed dit toen wij de bal hadden en de scheids floot niet! Onze tegenstander Walter moest weer opstaan en dat kostte hem tijd. We wonnen die wedstrijd uiteindelijk met een of twee punten verschil.

En dus de finale en zoals vooraf afgesproken opnieuw tegen de Dames. Ik schoot veel raak in de finale en daarna gingen zij meer druk zetten. Het werd overtime (verlening). Ik had de bal en er kwam iemand naar me toe om te dekken. Patrick zette een screen, ik reed om de screen heen, gaf de pass op Patrick en hij scoorde de lay-up! Dit was de golden goal en we wonnen! Ik ben niet snel blij met een overwinning, maar dit was wel een van mijn mooiste prestaties. Fantastisch om met dit team kampioen te worden en vooral omdat we het niet hadden verwacht. We waren de underdog!

Ik heb niet veel met de prijsuitreiking. ‘’Schiet maar op’’, dacht ik. Ik vind de eer wel leuk, maar zo’n beker hoeft van mij niet zo. Dat is net als medailles, ik weet niet eens waar ze liggen. Het gaat mij om de herinnering en ik heb weer een prachtige herinnering erbij om op terug te kijken. Mijn broertje is heel blij met de beker, want hij kijkt er nog iedere dag naar, haha.

Tot zo ver en tot de volgende,

Arie Twigt.